Zal deze weblog ooit een einde krijgen zoals ik in een eerder bericht heb aangekondigd ? Ik vrees van niet want Hongarije heeft zoveel voor ons betekend  in de vier jaar dat wij er geweest zijn dat we waarschijnlijk altijd een zwak voor dat land zullen blijven houden. En er komen nog regelmatig dingen in mijn gedachten naar boven waarvan ik denk die zou ik ook nog moeten vertellen. Dus ik verwacht dat ik nog regelmatig een stukje op deze weblog zal schrijven.Ook al zijn we nu volop bezig met Spanje  kijk daarvoor op  eenspaanshuis

Bedankt lieve mensen

Heel veel reactie’s hebben wij ontvangen op ons berichtje "onze beste vriend", waarin ik vertelde dat we onze poes moesten laten inslapen. Bekende en onbekende mensen hebben gereageerd, en ons veel sterkte gewenst via de weblog en met e mails.  Nou dat hadden we de eerste dagen ook wel nodig want Dazy was voor ons veel meer dan een huisdier, en we missen hem nog iedere dag.  Daarom beste mensen allemaal hartelijk bedankt uw reactie, ze hebben ons verrast en we waren er erg blij mee dat er zoveel mensen met ons mee leefden.

Hongaarse inspiratie

Nu we weer terug zijn in nederland hebben we weer volop tijd om hier weer flink aan het werk te gaan, allereerst heeft onze tuin weer een flinke opknap beurt nodig. In onze Hongaarse tijd is het gras wel gemaaid maar het onkruid is niet verwijderd en is in die tijd flik gegroeid, dus ga ik daar eerst maar eens mee aan de slag .Als ik daar een paar dagen mee aan het werk ben ziet onze tuin er weer heel anders uit, en mag hij weer gezien worden. Toen we nog in Hongarije met de pergola voor" de stal" bezig waren zei petra wel eens dat zou bij ons thuis in Nederland ook wel mooi zijn zo’n pergola, nu we nog een heleboel tijd hebben voor we naar Spanje vertrekken is dit een mooie gelegenheid om daar aan te beginnen. Als ik aan mijn schoonvader vertel wat we van plan zijn om te maken, en tegen hem zeg dat ik er op reken dat hij weer komt helpen moppert hij eerst wel een beetje want hij vindt zichzelf voor zulke klussen veel te oud zegt hij. Maar als ik er alvast mee begin en het eerste stuk op de stenen muurtjes heb geplaats  komt hij toch kijken, en begint het bij hem toch ook weer te kriebelen.  Het duurt niet lang of wij zijn weer samen aan het werk,   na een aantal dagen met heel mooi weer is de klus alweer geklaard. En kan Petra de foto’s gaan maken van hoe het geworden is  om ze op de weblog te plaatsen. De inspiratie en de ervaring  die wij in Hongarije opgedaan hebben konden we nu goed gebruiken, en daar hadden we nu veel plezier van. Zo is ons huis, dat we als we er zelf niet zijn als vakantiehuis verhuren weer een stuk aantrekkelijker geworden voor gasten.Samen met de tuin  vormt het een prachtig geheel waar het goed verblijven is ook al is het weer wat slechter

onze beste vriend

5 Augustus 2009

Onze beste vriend is niet meer. Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van onze beste vriend, hij was al een hele tijd ziek. Hij had namelijk een heel groot kankergezwel op zijn rug, en we zagen hem langzamerhand aftakelen. Door de uitzaaiingen waren ook zijn longen al aangetast, en ook over zijn lijf konden we steeds meer knobbeltjes voelen. Eten deed hij niet veel meer en met dit warme weer lag hij het liefst ongestoord onder een dikke conifeer, lekker koel op de koude grond. Waar hij alleen maar meer onder vandaan kwam om af en toe bij ons te komen staan, om met een hele zachte stem iets te vertellen. Wat hij zei weten we niet maar we begrepen hem heel goed, en wat konden we dan anders doen dan wat hij altijd het liefste wilde een aai over zijn kopje geven. Ja ik heb het over onze poes Dazy. 17 jaar geleden kwamen 2 kleine Turkse meisjes zoals wel vaker bij ons in de winkel. Deze keer kwamen ze niet alleen, ze hadden een heel klein poesje bij zich . En heel verontwaardigd vertelden ze dat ze dit poesje hadden meegenomen omdat de eigenaar zich van het poesje wilde ontdoen door het te verzuipen, en met tranen in hun ogen vertelden dat ze het van hun moeder niet mochten houden en weer terug moesten brengen.  Heel lief vroegen ze aan Petra of zij het het poesje niet wilde. Wat doe je dan als je al twee poezen hebt, op een flat woont en je zo,n verhaal hoort zo’n lief klein poesje ziet en twee paar kinderogen je heel smekend aankijken. Kun je dan nee zeggen, nee toch. Nou en dat deden we dan ook niet en zo kwam Dazy in ons leven,  omdat de andere poezen hem niet direct accepteerden besteden wij de eerste dagen natuurlijk heel veel aandacht aan hem, en om hem te beschermen tegen de andere poezen mocht hij zelfs de eerste dagen in ons bed slapen 17 jaar lang deelde hij met ons lief en leed,  ook was hij onze lieve reisgenoot naar Hongarije. Waar hij het ook heel erg naar zijn zin had, vandaag moesten wij hem laten inslapen om erger leed voor hem te voorkomen. We schamen ons er niet voor om te vertellen dat de tranen rijkelijk gevloeid hebben, we zullen altijd met dankbaarheid terug denken aan de tijd dat hij bij ons is geweest en ons zoveel liefde heeft geschonken.

Nu onze tanya verkocht is is het tijd voor een terugblik over de 4 jaar dat wij hier in jaszszentandras geweest zijn,  ieder jaar dat wij hier waren hebben wij ons verbaasd over de natuur. Iedere voorjaar maakten we mee dat alles weer tot leven kwam, met verwondering hebben we steeds weer gekeken naar onze fruitbomen die zo prachtig . Ik heb het daar diverse keren over gehad in de weblog, en wat hebben die bomen ons een vruchten gegeven. En alsof dat nog niet genoeg was kregen we ook nog veel aangeboden door onze vrienden, hoeveel potten appelmoes en jam we ieder jaar weer mee naar Nederland konden nemen zal ik niet meer weten .Maar ik kan je wel vertellen dat niet alleen wij daar van gegeten hebben. En dan de druiven, waarvan we vele  vele liters pure sap hebben gemaakt. Ook de tomaten, paprika,en augurken planten die wij in onze moestuin hadden staan gaven heel veel vruchten ondanks de weinige regen (waar we soms wel eens naar verlangden) die hier viel.  Om de aarbeien niet te vergeten meer dan 50 potten jam hebben we daar dit jaar van gemaakt.Ook denken we met heel veel plezier terug aan de tijd dat we aan het klussen en verbouwen waren, het was geweldig om alles onder je handen te zien veranderen en uit te zien groeien naar wat het nu is geworden een prachtige tanya. Een geweldig gastenhuis, en over een aantal jaren wanneer de bomen op onze akker groter geworden zijn een prachtig park.U hebt dit alles mee kunnen beleven op onze weblog. Bent u nieuw, alles is te lezen in het archief te beginnen bij nov 2004, we zullen nog heel vaak terug denken aan de geweldige tijd die wij hier doorgebracht hebben. En dan niet te vergeten al die fijne vrienden die wij hier hadden,  die er mede voor gezorgd hebben dat wij hier zo’n gelukkige tijd hebben gehad. Sandor en Eva de schatten van mensen verrasten ons nog op xe9xe9n van de laatste dagen dat wij hier waren met een etentje, waarop we afscheid konden nemen van al onze vrienden die ze ook uitgenodigd hadden.  Bij het afscheid is er menige traan gelaten,  we zullen nog heel vaak aan hen allemaal denken en we willen graag met een Spaans lied afscheid nemen van al onze vrienden die achterblijven. De Spaanse tekst is met een kleine aanpassing de volgende:

Adixf3s a los que se quedan
y a los que se van tambixe9n.
Adixf3s a jaszentandras y provincia
jasz nagykun Szolnok y Heves

Esta es la albada del viento
la albada del que se fue
que quiso volver un dxeda
pero eso no pudo ser.

Las albadas de mi tierra
se entonan por la maxf1ana
para animar a las gentes
a comenzar la jornada.

Arriba los compaxf1eros
que ya ha llegado la hora
de tener en nuestras manos
lo que nos quitan de fuera.

Esta albada que yo canto
es una albada guerrera
que lucha porque regresen
los que dejaron su tierra.

en we hopen ze ooit nog eens weer terug te zien ….. Adios….  !

Gelukkig hebben wij deze web log, waarop we ze nog heel vaak langs zullen laten komen. We zijn er erg blij mee dat wij onze tanya verkocht hebben aan Jo en Mariet hele fijne mensen, die zoals ze vertelden  dank zij de weblog  helemaal verliefd op onze tanya zijn geworden. Maar daar over kan ik ze beter even zelf aan het woord laten, Jo schreef in het gasten boek het volgende :                                                                                                                                   Hallo Petra en Anno,

Eind juni zijn we voor de eerste keer ,na de verkoop, naar Jaszszentandras geweest.
Met spanning kwamen we aan en Sandor had de deuren al geopend.
S,avonds bij het vuurtje hebben heel vaak gezegd dat we het nog altijd niet konden geloven dat dit
nu onze tanya is.
Mariet wil aan de inrichting niets veranderen en wil alles laten zoals het is.
Als je nagaat dat alles ergens in Januari is begonnen met het toevallig vinden van jullie weblog.
Na ons eerste mislukte bezoek heeft ons jullie huis niet meer los gelaten.
Op een gegeven moment hebben we de knoop doorgehakt en is alles heel vlug geregeld .
Ook was het geweldig dat jullie ons ,tijdens ons bezoek in mei , hebben voorgesteld aan jullie
bekenden en vrienden.
Nogmaals heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen en blijf vooral gezond.

Veel liefs,

Jo en Mariet

En dan is het zover dat we moeten vertrekken terug naar Nederland, op 10 juni is het vertrek gepland. De dag ervoor hadden we alles opgeruimd en aan kant gemaakt zoals we altijd deden als we weer terug gingen naar Nederland, onze auto en caravan waren weer topzwaar geladen met al onze persoonlijke dingen en met al mijn gereedschap wat ik bij de verbouwing had gebruikt. En met een aantal dingen die we hier nog gekocht hebben, die hier stukken goedkoper zijn dan in Nederland. Gelukkig was het s’morgens om half vijf al licht toen we wilden vertrekken,  zodat we nog een laatste blik konden werpen op onze tanya waar we zulke fijne tijden hebben doorgebracht. Het begint nu echt tot ons door te dringen dat alle handelingen die we nu nog verrichten echt de laaste keer zijn, we lopen nog even bij alle deuren langs of alles goed afgesloten is en als we dan voor de laatste keer het hek van de toegangspoort hebben afgesloten beseffen we dat we daarmee ons Hongaarse avontuur ook hebben af gesloten.En kunnen wij aan het volgende avontuur gaan beginnen, dit zal niet in Hongarije zijn maar in….. Spanje!. Waar we op zoek gaan naar een stuk grond ergens in het binnenland, waarop we met onze eigen handen zelf een huis willen gaan bouwen. Ook daarvan zal ik weer een weblog gaan bij houden over onze belevenissen daar, na" eenhongaarshuis " zal die weblog
"eenspaanshuis" gaan heten.  Ik hoop u daar ook weer als lezer te kunnen begroeten, en natuurlijk zijn uw reactie’s in het gastenboek of emailtjes van harte welkom dus tot ziens op onze website:  www.eenspaanshuis.web-log.nl

Even voorstellen.  Dit zijn Jo en Mariet die hier bij ons op de foto staan, zij zijn de kopers en binnenkort de nieuwe bewoners van onze tanya. We hopen dat zij met net zoveel plezier hier zullen verblijven als wij altijd gedaan hebben. Ze zijn een dag eerder gekomen dan de bedoeling was, omdat ze op ons verzoek ook zijn uitgenodigd op de verjaardag van Coba die vandaag jarig is en een feestje heeft georganiseerd bij Sandor en Eva in de tuin. Een ideale gelegenheid om ze kennis te laten maken met al onze vrienden hier, en naar we hopen dat het straks ook hun vrienden zullen zijn. Dat we weer met de neus in de boter gevallen zijn blijkt wel uit onderstaande video show ,Sandor had een hele lekkere goulash soep gekookt. En we konden natuurlijk ook weer heerlijk smullen van het gebak van Eva, wat niet goed is voor de lijn want we moeten altijd meer dan xe9xe9n stuk nemen van haar. Aan het eind  van de maaltijd zorgde Henk nog voor een verrassing, hij had namelijk z’n mondharmonika mee genomen . En konden we mee genieten van de muzikale aubade die hij voor zijn jarige vrouw speelde .En ja als je lang hebt stil gezeten dan wil je ook wel weer graag even je benen strekken, dat dachten Jo en Mariet en de zus van Jo ook .En wat kan je dan beter doen dan even een kijkje nemen bij de oude combain (de graanoogstmachine) van Sandor.

Krediet crisis
Als we nu naar ons kleine schuurtje kijken hebben we het idee dat dit nu een apart gedeelte is die niet meer bij het geheel past, en daarom besluiten wij dat daar ook een veranda voor gemaakt moet worden in de stijl van ons gastenhuis. Omdat er voor deze schuur geen beton terras ligt waarop we de staanders vast kunnen maken moet dit hier anders.Nu kan je natuurlijk naar de winkel gaan om daar een aantal metalen paalhouders te halen die je zo in de grond kan slaan, maar wij zijn echte doe het zelvers wij hebben daar een andere oplossing voor bedacht. We hebben nog afvalstukken van plastic pijp van 110mm liggen, die maken we op afstand en waterpas in de grond. Daarna storten we ze vol met beton, en zo hebben we na een paar uur werken een prachtige fundatie voor onze staanders van de pergola. Maar wat blijkt als we nadat de beton hard is geworden onze pergola er op plaatsen, dat we iets fout hebben gedaan. De afstand vanaf de schuur tot aan onze betonnen fundatie is te groot, waardoor de helling van de liggers nergens meer op lijkt. Dat moet dus over, maar een fout erkennen is natuurlijk niet zo gemakkelijk. We gaan er maar eens bij zitten om het aan de vrouwen uit te leggen,we hebben daar een hele goeie smoes voor bedacht zo vinden wijzelf. Kijk zo zeggen wij deze paaltjes die wij in de grond hebben gemaakt zijn niet bedoeld als de echte fundering, maar we moesten dit maken als proef om te kijken of het zo kon. En als echte doe het zelf kunstenaars hebben we hiermee de krediet crisis willen uitbeelden, want zoals je ziet steekt ieder volgend paalje steeds een beetje verder boven de grond uit.Ieder paalje is een jaar, als je aan het begin van de rij begint dan kan je zien dat onze verwachting is dat het ieder jaar weer een beetje beter zal gaan. Wat een dom verhaal zullen ze wel gedacht hebben, en nadat we er een foto van gemaakt hadden hebben we ze er maar weer uitgehaald. De beton uit de buis geklopt en weer opnieuw geplaatst, deze keer wel op de goede plaats en konden we de volgende dag aan de opbouw beginnen.  Ook hier maakten we weer betongaas met een houten frame tussen de staanders, en zo past  ons kleine schuurtje weer bij het geheel

Nu de eerste bezichtiging van onze tanya achter de rug is, en geen verkoop resultaat heeft gehad kunnen we verder met de volgende gegadigden. Veel telefoontjes worden er over en weer gepleegd, afspraken voor bezichtigingen  gemaakt en soms niet nagekomen. Een paar keer wordt er een bod uitgebracht maar concrete resutaten levert het nog niet op.  Intussen ga ik gewoon verder met uitvoeren van wat ik nog wil doen, verleden jaar had ik een pergola boven het terras van de stal gemaakt. Maar af is het nog niet, ik was  van plan om tussen de staanders nog een afscheiding te maken zodat het terras een meer besloten karakter zal krijgen. En xe9xe9n geheel met het gastenhuis zal vormen, een mooie klus om te doen( nu mijn schoonouders hier ook zijn voor mijn schoonvader en mij). Daarvoor gebruiken we betongaas wat we in een houten raam zetten en zo tussen de staanders kunnen plaatsen, dat is natuurlijk sneller gezegd dan gedaan want eerst moeten we de materialen daarvoor zien te krijgen. Het hout is geen probleem dat kan ik wel weer halen bij de tuzxe9p bij ons in het dorp, dat kan wel in mijn auto al moet ik dan geen politie tegen komen want dat steekt iedere keer als ik wat haal aan de voor en achterkant een heel stuk naar buiten. En ik hoor als ik weg wil rijden vanaf de tuzxe9p de verkoper heel vaak zeggen "polizei", of hij mij daarmee wil waarschuwen weet ik niet dat denk ik dan maar. Het betongaas is andere koek want hoe vervoer je dat 5 bij 2meter, dat stop je niet zomaar in je auto. Oprollen zou een mogelijkheid zijn maar dan krijg je het nooit meer mooi vlak, dus blijft er niks anders over als maar alles zo netjes mogelijk opmeten en op de plaats waar je het koopt in stukken knippen. En zo doen we het dus maar, met de betonschaar gewapend gaan we  naar Heves naar een zaak die pas geopend en goedkoop is zoals we gehoord hebben. We moeten ongeveer 3 matten hebben maar omdat dat nog al veel is gaan we er eerst 1 kopen, gelukkig heeft de verkoper snel door wat de bedoeling is als hij mij met de betonschaar ziet lopen.  Met gebaren maakt hij mij duidelijk dat ik die weg moet leggen omdat hij het voor mij in stukken zal knippen, ik hoef alleen maar aan te geven hoe groot de stukken moeten zijn. Wat een service en dat allemaal voor dezelfde prijs, thuis gekomen kunnen we gelijk aan de slag nadat ik het hout met de zaagmachine op de juiste maat heb gemaakt. Het is prachtig weer en we kunnen nu mooi de picknictafel in de boomgaard als werkbank gebruiken, als we het houten raam klaar hebben leggen we daarop het stuk betongaas zodat we dat precies op maat af kunnen knippen. Het draad knippen we zo af dat het om de ander straks in de geboorde gaten past,bij het eerste raam gaan er nog wel een paar kleine dingetjes niet goed maar die kunnen we vrij eenvoudig weer herstellen.  De volgende gaan steeds beter, en maken we ook steeds sneller. Als ze allemaal klaar zijn en op zijn plaats zijn gemonteerd en Petra ze geverfd heeft ziet het er mooi uit en vinden we dat ons terras nu echt af is. En wat is er nu lekkerder na een week van hard werken ,dan om zaterdags naar het  thermaal bad te gaan om daar  weer heerlijk bij te komen en bij te kletsen met alle bekenden nou dat deden we dus. Toen we op de terugweg van het bad met de auto stil stonden voor het hek van ons huis ging de telefoon, pak jij hem even zei Petra . Tot mijn verbazing hoorde ik een bekende stem van iemand waar ik helemaal niet meer opgerekend had , het was Jo uit Nederland de man die zo ziek was toe hij hier samen met zijn vrouw op 17 april was geweest voor de bezichting van ons huis. Is het huis nog te koop vroeg hij en toen ik ja zei vroeg hij, nog voor de prijs  waarover we het gehad hebben ook daar kon ik ja opzeggen . Dan hebben wij een deal was zijn antwoord, volgende week donderdag is het hemelvaartsdag dan hebben we een lang weekend dan komen wij als je het goed vindt om alles te regelen. Ik was met stomheid geslagen, en daarom gaf ik de telefoon maar gauw aan Petra om verdere afspraken te maken. Verkocht….. terwijl we op dat moment nergens meer op rekenden . Een goede reden om de vlag uit te steken zoals op bovenstaande foto te zien is

.Bezoek uit Bekxf6lce.
Veel lezers van mijn weblog hebben mij in de loop van de tijd een email gestuurd waarin ze reageerden op mijn verhalen, zo kwam er een tijdje terug een email van iemand die schreef dat ze heel trouw mijn verhalen volgde omdat ze daar veel in herkende van wat zij ook mee maakten bij  hun verblijf in Bekxf6lce. Ze had op mijn weblog gelezen dat we wilden gaan verkopen en daarom wilden ze nog graag een keer langs komen om te kijken hoe alles er in werkelijkheid uitzag . Natuurlijk waren ze van harte welkom, 12 mei zouden ze langs komen zo hadden we afgesproken en omstreeks koffie tijd waren ze er. Ze heten Jan en Joke,en onder het koffie drinken vertelden ze dat ze al eens vaker in Jaszszentandras geweest waren om het termaalbad te bezoeken. Ze hadden zelf een huis in Bekxf6lce wat ze ook aan het verbouwen waren,en daarom kwamen ze in mijn weblog vaak dingen tegen waar ze zelf ook mee te maken hadden.Dus de hoogste tijd om ze alles te laten zien, en bij het bezichtigen bleek hoe goed Joke mijn weblog had gelezen want ze had zelf de rondleiding wel kunnen doen en er uitleg bij kunnen geven. Ik heb mij in het begin toen ik met mijn weblog bezig was wel eens afgevraagd of er wel mensen zouden zijn die alles wat ik vertelde wel zouden willen lezen, met lezers zoals joke en anderen die mijn hele verhaal van het begin tot nu toe helemaal gevogd hebben ben ik erg blij en geeft me een stimulans om er mee door te gaan.Toen ze alles gezien hadden werden we uitgenodigd om ook een keer bij hen te komen kijken, die uitnodiging namen we graag aan en een paar weken later zijn we bij hen op bezoek gegaan.Bekxf6lce ligt tussen Eger en Ozsd in een dal tussen de heuvels, ook zij zijn nog volop bezig met verbouwen al hadden ze al heel veel gedaan.Het huis stond tegen de heuvel aangebouwd en een groot gedeelte van hun tuin lag dan ook op de helling van de heuvel, het was een hele klim naar het eind van de tuin. Maar boven op de heuvel werdt je wel beloond met een prachtig uitzicht over het dorp en over de omringende heuvels, ook al was het niet helemaal helder toch kon je  de milenniumtoren in Szilvasvarad heel duidelijk zien liggen. Op zo’n soort plek zouden wij ook wel een huis willen hebben maar dan wel buiten een dorp 

Een paar jaar geleden zijn we voor Nederlandse mensen poolshoogte gaan nemen bij hun huis,  waar ze een aantal jaren wegens drukke werkomstandigheden niet meer geweest waren. Wat we toen aantroffen en aan hen moesten melden was niet om vrolijk van te worden, alles wat ze in hun huis aan verbeteringen hadden aangebracht was er weer uitgesloopt en verdwenen(zou het in Nederland anders gaan als een huis een paar jaar onbewoond en leeg staat).
Zelfs het bos wat voor hun huis lag was gekapt gelukkig was dat niet hun eigendom. Ze vertelden dat ze ook de eerstkomende jaren waarschijnlijk niet in de gelegenheid zouden zijn om hun huis in Hongarije te bezoeken, en dat ze het eingelijk wel het liefst zouden willen verkopen. Maar wie wil zo’n huis met deze achtergrond nog kopen, veel liefhebbers zullen daar waarschijnlijk niet voor te vinden zijn . Vandaag besloten we om nog weer eens te gaan kijken hoe het huis er nu bij staat, en of het mischien al verkocht is. Veel bleek er niet veranderd, op de plaats van het gekapte bos hadden ze weer nieuwe bomen geplant. Het huis stond er nog het zelfde bij het enigste verschil was dat de natuur steeds verder oprukt richting het huis, vooral de acacia bomen hebben daar een groot aandeel in. Ook het zandpad wat langs het huis liep is verdwenen. Jammer want het was best wel een mooi geheel in een mooie bosrijke omgeving en naar ik kan beoordelen best wel een rustig en net dorp.