onze beste vriend

5 Augustus 2009

Onze beste vriend is niet meer. Vandaag hebben we afscheid moeten nemen van onze beste vriend, hij was al een hele tijd ziek. Hij had namelijk een heel groot kankergezwel op zijn rug, en we zagen hem langzamerhand aftakelen. Door de uitzaaiingen waren ook zijn longen al aangetast, en ook over zijn lijf konden we steeds meer knobbeltjes voelen. Eten deed hij niet veel meer en met dit warme weer lag hij het liefst ongestoord onder een dikke conifeer, lekker koel op de koude grond. Waar hij alleen maar meer onder vandaan kwam om af en toe bij ons te komen staan, om met een hele zachte stem iets te vertellen. Wat hij zei weten we niet maar we begrepen hem heel goed, en wat konden we dan anders doen dan wat hij altijd het liefste wilde een aai over zijn kopje geven. Ja ik heb het over onze poes Dazy. 17 jaar geleden kwamen 2 kleine Turkse meisjes zoals wel vaker bij ons in de winkel. Deze keer kwamen ze niet alleen, ze hadden een heel klein poesje bij zich . En heel verontwaardigd vertelden ze dat ze dit poesje hadden meegenomen omdat de eigenaar zich van het poesje wilde ontdoen door het te verzuipen, en met tranen in hun ogen vertelden dat ze het van hun moeder niet mochten houden en weer terug moesten brengen.  Heel lief vroegen ze aan Petra of zij het het poesje niet wilde. Wat doe je dan als je al twee poezen hebt, op een flat woont en je zo,n verhaal hoort zo’n lief klein poesje ziet en twee paar kinderogen je heel smekend aankijken. Kun je dan nee zeggen, nee toch. Nou en dat deden we dan ook niet en zo kwam Dazy in ons leven,  omdat de andere poezen hem niet direct accepteerden besteden wij de eerste dagen natuurlijk heel veel aandacht aan hem, en om hem te beschermen tegen de andere poezen mocht hij zelfs de eerste dagen in ons bed slapen 17 jaar lang deelde hij met ons lief en leed,  ook was hij onze lieve reisgenoot naar Hongarije. Waar hij het ook heel erg naar zijn zin had, vandaag moesten wij hem laten inslapen om erger leed voor hem te voorkomen. We schamen ons er niet voor om te vertellen dat de tranen rijkelijk gevloeid hebben, we zullen altijd met dankbaarheid terug denken aan de tijd dat hij bij ons is geweest en ons zoveel liefde heeft geschonken.